Volgens mij geeft leven en werken vanuit bezieling kleur aan wat je doet. Beschrijven wat bezieling is, gaat me echter niet makkelijk af. Het kan ook makkelijk afschrikken als een zweverig en vaag iets. Voor mij is het aards en voelbaar en daarmee juist concreet, maar met het verstand is het niet goed te pakken, dat klopt. Een gedicht komt er dichterbij dan proza. Vandaar mijn gedicht over bezieling.

Bezieling

Leven vanuit bezieling; wat een grote woorden

Bezieling wat is dat eigenlijk:

vanuit de ziel?

Bestaat dat, een ziel?

 

Ja, ik geloof van wel

Ik kan het namelijk voelen

niet altijd, maar soms wel

als ik werkelijk stil word

met mijn aandacht naar binnen ga

mijn lijf voel

mijn ademhaling

mijn denken even uitgezet lijkt en

zich ergens op de achtergrond bevindt

dan voel ik iets, een kern, een ander soort weten

zoiets is het

 

En ook

als ik echt contact maak met een ander

niet met een half oor, half in mijn eigen gedachten

nee, als ik met al mijn aandacht me richt op de ander

dan zie en voel ik de ander, raak ik afgestemd

mijn ziel verbonden met de ziel van de ander,

zoiets

 

En ook

op een plek in de natuur en dan met al mijn aandacht naar wat ik zie, hoor, ruik, proef, voel

ja, dan voel ik ook verbondenheid

volgens mij is dat ook ziel, vanuit mijn ziel

in verbondenheid met iets groters waar ik deel van uit maak

met de Grote Ziel, noem ik dat

 

Wat voor mij een belangrijk kenmerk is,

is dat mijn denken, mijn mentale deel niet de boventoon voert

maar volgt wat er is

er is even geen oordeel: goed, fout, afkeuring, wat vind ik hier nu van ….

er is alleen waarneming, voelen

er zijn

en vanuit dat zijn komt er vanzelf iets op

niet bedacht

een impuls

verrassend soms

van binnenuit

wat helemaal kloppend voelt

waar ik zonder meer op kan vertrouwen

 

Zoiets is het,

de ziel en bezieling