Begin 2006 deed ik mijn eerste zweethut. Een hele bijzondere ervaring. In het donker zijn met een groep mannen, de hitte, het ongemak van het zitten op een handdoekje in een kleine ruimte, soms iets delen, samen zingen. Hier en nu. Het bracht me zowel naar binnen, naar voelen, naar mezelf als naar de verbinding met de andere mannen, met de aarde, met alles wat er is. Het voelde ook op de een of andere manier als thuis komen. In de jaren daarna heb ik vaker een zweethut gedaan. Iedere keer bracht het me verder met wat er op dat moment in mijn leven speelde en kroop ik op het eind vitaal en herboren de hut uit.

De zweethut is in al zijn eenvoud heel krachtig in zijn werking. De watergieter in de hut en de vuurman of -vrouw buiten de hut zorgen vooral voor bedding en veiligheid, bieden in een viertal rondes een eenvoudig kader, die de deelnemers uitnodigen om te voelen, te ervaren, bij zichzelf te komen, de mind meer los te laten. In die donkere hitte, waarbij het zweet over je lijf gutst, komen dan in het luisteren naar jezelf op enig moment de antwoorden op.

Meer en meer mensen ontdekken de krachtige werking van de zweethut. In Nederland is de zweethut gebaseerd op de tradities van de Noord-Amerikaanse Natives en heeft het een vorm gekregen die past en aansluit bij onze westerse cultuur met respect voor de traditie. Zweethutten zijn al veel ouder en bekend over de hele wereld. Zo zijn er bij opgravingen in Ierland Keltische stenen zweethutten opgegraven. Fascinerend vind ik dit.

Een zweethut kan confronterend zijn. Je komt je angsten tegen, je verdriet en pijn, je eenzaamheid. De uitnodiging is om alles wat zich aandient welkom te heten en met mildheid, liefde naar jezelf te kijken. Je kan ook geraakt worden door de woorden van anderen, waardoor er iets open gaat bij jou. In het je laten raken kan er dan ook iets helen bij je.

Een zweethut maakt je bewust van de elementen aarde, vuur, water en lucht, van het ritme van de seizoenen, van deel zijn van de natuur en van je verbinding met je voorouders. Hoe verhoud je je hiertoe? Dit maakt het tot een heel rijk ritueel.

Dit jaar heb ik de stap gezet om zelf watergieter te worden en zweethutten te gaan begeleiden. Iets wat heel natuurlijk bij me past, merkte ik direct. Blijkbaar was nu de tijd er rijp voor.