Over bereidheid

Iedere deelnemer in een zweethut, een workshop of een klant in een coachingstraject komt het tegen (ik ken het zelf ook heel goed): je voelt de weerstand om te voelen en uit te spreken wat je nu voelt, of om die ene oefening te doen of om die confronterende vraag eerlijk en oprecht te beantwoorden. Want je weet van binnen, dat je dan bij de pijn komt, de angst, de woede of het verdriet. Je praat er om heen met een geweldige rationalisatie, je drukt je in de groep of je zegt ja tegen de ‘opdracht’ om je uit te spreken tegen je baas, maar je doet het niet.

Dan komt het er op aan: ben je werkelijk bereid om het aan te gaan, om jezelf in de ogen te kijken, je eigen pijn, verdriet, woede, angst werkelijk te voelen en toe te laten? Lees verder

Werken met rituelen

zweethut-1Zelf heb ik al enkele keren de bijzonder krachtige werking van rituelen in mijn eigen groei en ontwikkeling mogen ervaren: bij zweethutten en een vision quest. Zo zijn er meer rituelen, zoals een labyrint lopen. Met verwondering en interesse vraag ik me af wat maakt, dat een ritueel zo’n sterke werking kan hebben.

Volgens mij heeft het (tenminste) met de volgende aspecten te maken. Een ritueel heeft een hele heldere en eenvoudige structuur en opbouw. Daarbij is het ritueel vaak beproefd en geworteld in een lange traditie. Het ritueel heeft een grote symbolische kracht, waarin de overgang of transformatie naar een nieuwe fase in je leven centraal staat. Lees verder

Met compassie naar jezelf kijken

Hoe kijk jij naar jezelf? Waardeer je wat je kunt en doet? Zie je vooral wat er niet goed aan jezelf is of wat niet lukt? Veel mensen die ik ken en mensen die ik ontmoet in coachingstrajecten kijken met een strenge blik naar zichzelf. Het kan altijd beter, ik moet nog beter m’n best doen. Dat geeft je geen goed gevoel over jezelf en maakt het ook moeilijker om je te ontwikkelen. Ik ken het zelf ook maar al te goed.

Met compassie naar jezelf kijken kan ik ook omschrijven als kijken met mildheid, een glimlach, een zekere lichtheid of relativering. Of eigenlijk: liefdevol zijn naar jezelf. Lees verder

Waar ben je in je leven?

Een mooie vraag om bij stil te staan: Waar ben ik in mijn leven? Je hebt al een pad afgelegd, je bent geworden wie je nu bent. Invloeden vanuit het gezin, waar je in bent opgegroeid: stimulans, waardering, ondersteuning en liefde én ook zo-hoort-het, zo zien we je het liefst, mogelijk oordelen, afkeuring en afwijzing. Je hebt mogelijk ingrijpende ervaringen opgedaan, bijvoorbeeld gepest op school, een ingrijpende ziekte, het overlijden van een dierbare, een ontslag na conflicten op het werk of een burn-out, een scheiding.

Op alles wat je meegemaakt hebt, heb je antwoord gegeven, misschien zoekend, twijfelend of juist heel stellig en daadkrachtig. Lees verder

Leven in het ritme van de seizoenen

Een mooi en inspirerend boek, dat ik regelmatig weer uit de kast pak is Leven & werken in het ritme van de seizoenen van Jaap Voigt met geweldige natuurfoto’s van Hapé Smeele. De teksten nodigen uit om je af te stemmen op het seizoen en de maand waarin je nu leeft en deze als bron te gebruiken van hoe je meer in overeenstemming met de energie van de maand, het seizoen kan leven (en werken). Zo nodigt de winter je uit om rust te nemen, naar binnen te keren en te proeven welke innerlijke zaden straks in de lente willen ontkiemen. De lente gaat over wakker worden, ontkiemen en groeien én de kwetsbaarheid daarvan. De zomer nodigt uit om vorm te geven, dingen tot wasdom te laten komen en de herfst tenslotte om enerzijds te oogsten en anderzijds ook weer los te laten.

In het boek wordt dit verder uitgediept met mooie heldere en wijze teksten, Lees verder

Dankbaarheid ervaren

Hoe vaak voel jij je dankbaar? Wanneer voel jij je dankbaar? Dankbaarheid ervaren doen we volgens mij veel te weinig. Veel vinden we gewoon of we hebben het gevoel dat we recht hebben op dingen. Als we dat niet krijgen gaan we klagen. Of we nemen een compliment of waardering niet aan, we bagatelliseren het. Ik wil je in deze blog laten kijken naar dankbaarheid en je uitnodigen om dit meer te ervaren.

Dankbaarheid gaat over werkelijk aannemen wat je allemaal krijgt in het leven, om dit te ontvangen. Lees verder

De zweethut

Begin 2006 deed ik mijn eerste zweethut. Een hele bijzondere ervaring. In het donker zijn met een groep mannen, de hitte, het ongemak van het zitten op een handdoekje in een kleine ruimte, soms iets delen, samen zingen. Hier en nu. Het bracht me zowel naar binnen, naar voelen, naar mezelf als naar de verbinding met de andere mannen, met de aarde, met alles wat er is. Het voelde ook op de een of andere manier als thuis komen. In de jaren daarna heb ik vaker een zweethut gedaan. Iedere keer bracht het me verder met wat er op dat moment in mijn leven speelde en kroop ik op het eind vitaal en herboren de hut uit.

De zweethut is in al zijn eenvoud heel krachtig in zijn werking. De watergieter in de hut en de vuurman of -vrouw buiten de hut zorgen vooral voor bedding en veiligheid, bieden in een viertal rondes een eenvoudig kader, die de deelnemers uitnodigen om te voelen, te ervaren, bij zichzelf te komen, de mind meer los te laten. In die donkere hitte, waarbij het zweet over je lijf gutst, komen dan in het luisteren naar jezelf op enig moment de antwoorden op. Lees verder

De ander als spiegel van jezelf

Als je een ander ontmoet en je merkt, dat je diegene leuk, interessant, boeiend of bijzonder vindt en er ontstaat een vriendschap of liefdesrelatie, dan zie je iets in de ander wat je bij jezelf mist. Iets waar je naar verlangt. Iets waarvan je diep van binnen graag wilt dat het, op jouw manier, ook bij jou aanwezig is of zich gaat ontwikkelen. In de ontmoeting met de ander kijk je jezelf in de spiegel
Dit realiseer je jezelf vaak niet en dan kan het zo zijn, dat je die ander nodig hebt om dat verlangen op te vullen en je die ander nodig om je eigen gemis op te lossen. Daarmee word je afhankelijk voor deze aspecten in jouw leven van die ander. Lees verder

« Oudere berichten